Kompresor Zstd

Zstandard to nowoczesny bezstratny algorytm kompresji opracowany w Meta. Osiąga stopnie zbliżone do najlepszego gzipa, działając kilkukrotnie szybciej — dlatego jądro Linux, menedżery pakietów i systemy big data przyjęły go jako format domyślny (.zst).

Nie. Kompresja i dekompresja odbywają się w całości w karcie przeglądarki, na buildzie WebAssembly oficjalnego kodeka zstd. Pliki nigdy nie opuszczają urządzenia, a po wczytaniu strony narzędzie działa także bez internetu.

Poziomy 1–3 są ekstremalnie szybkie i już mocno zmniejszają większość plików; poziom 3 to domyślny w zstd i najlepszy wybór uniwersalny. Poziomy 10–19 wygrywają jeszcze trochę bajtów, ale trwają znacznie dłużej i zużywają więcej pamięci — poziom 19 służy do archiwizacji bez oglądania się na czas.

Akceptowane są pliki do 512 MB. Przetwarzanie odbywa się w wątku roboczym w tle, więc strona nigdy się nie zawiesza, ale dostępną w przeglądarce pamięcią wyznaczony jest praktyczny limit dla bardzo dużych plików.

Ramka .zst przechowuje tylko skompresowane bajty, bez oryginalnej nazwy pliku. Narzędzie nazywa więc odtworzony plik od wczytanego archiwum z rozszerzeniem .out — wystarczy zmienić nazwę, jeśli znasz oryginalną.

Tak. Wynik to standardowa ramka zstd, zgodna bajt w bajt z oficjalną linią poleceń zstd na tym samym poziomie. Użyj `zstd -d plik.zst` w Linuksie, macOS lub Windows albo dowolnego archiwizera ze wsparciem zstd.

Wobec gzipa zstd jest zwykle kilkukrotnie szybszy przy równych lub lepszych stopniach. ZIP to kontener archiwizujący wiele plików z metadanymi, a .zst kompresuje pojedynczy strumień — zip do folderów, zstd gdy zależy Ci na maksymalnej szybkości i stopniu dla jednego pliku.

Dane już skompresowane — zdjęcia JPEG, wideo, archiwa ZIP — prawie nie mają redundancji: zstd nie ma czego usuwać, a niewielki narzut formatu może nawet powiększyć rozmiar. Narzędzie zawsze pokazuje dokładne rozmiary przed i po, więc zostawisz mniejszy plik.