ASCII Tablosu

ASCII (American Standard Code for Information Interchange), bilgisayarlar ve diğer cihazlarda metni temsil etmek için 0'dan 127'ye kadar sayısal kodlar atayan 1960'larda geliştirilmiş bir karakter kodlama standardıdır. 128 karakter içerir: 32 kontrol karakteri (0-31 ve 127) ve 96 yazdırılabilir karakter (32-126)包括 harfler, rakamlar, noktalama işaretleri ve semboller.

ASCII kodları dört sayı sisteminde temsil edilebilir: Ondalık (taban-10, 0-127), Onaltılık (taban-16, 00-7F), Sekizlik (taban-8, 000-177) ve İkili (taban-2, 00000000-01111111). Her sistem farklı bağlamlarda faydalıdır: ondalık insan okunabilirliği için, onaltılık programlama için, ikili bit desenlerini anlamak için ve sekizlik eski sistemler için.

Kontrol karakterleri (kodlar 0-31 ve 127), metnin nasıl görüntülendiğini veya iletildiğini kontrol eden yazdırılamayan karakterlerdir. Örnekler şunlardır: null sonlandırma için NUL (0), Unix/Linux'ta yeni satırlar için LF/Satır Besleme (10), eski Mac sistemlerinde yeni satırlar için CR/Satır Başı (13), yatay boşluk için Sekme (9) ve kaçış dizileri için ESC (27).

ASCII, öncelikle İngilizce metin için 128 karakteri kodlamak üzere 7 bit kullanır. Unicode, dünya çapındaki tüm yazı sistemlerinden 140.000'den fazla karakteri kodlamak için 21 bite kadar kullanır. ASCII, Unicode'un bir alt kümesidir - ilk 128 Unicode kod noktası tam olarak ASCII ile eşleşir. En yaygın Unicode kodlaması olan UTF-8, ASCII ile geriye dönük uyumludur.

HTML varlıkları, işaretlemede özel anlamı olan veya standart klavyelerde bulunmayan karakterleri görüntülemek için HTML'de kullanılan özel kodlardır. Sayısal varlıklar, sayının ASCII ondalık kodu olduğu &#sayı; biçimini kullanır. Örneğin, &#65; "A" olarak, &#60; "<" olarak ve &#38; "&" olarak görüntülenir.

Kontrol karakterleri, görünür metin görüntülemek yerine cihaz davranışını kontrol etmek için daktilo ve erken terminal çağında tasarlandı. Örneğin, BEL (7) bir çanı çaldı, BS (8) imleci geri taşıdı, LF (10) bir sonraki satıra geçti ve CR (13) imleci satırın başına döndürdü. Birçoğu hala modern protokollerde kullanılmaktadır.

Yaygın ASCII kodları şunlardır: Boşluk (32), rakamlar 0-9 (48-57), büyük harfler A-Z (65-90), küçük harfler a-z (97-122). Noktalama işaretlerinin belirli kodları vardır: nokta (46), virgül (44), soru işareti (63), ünlem işareti (33), at işareti (64) ve hash/pound (35).

Kodlarını (ondalık, onaltılık veya ikili) veya karakterin kendisini girerek karakterleri arayabilirsiniz. Yalnızca kontrol karakterlerini, yazdırılabilir karakterleri veya tüm karakterleri görüntülemek için filtre sekmelerini kullanın. Kodları tercih ettiğiniz biçimde görmek için ondalık, onaltılık ve sekizlik görünümler arasında geçiş yapın. Panonuza kopyalamak için herhangi bir karakteri tıklayın.

Genişletilmiş ASCII, aksanlı harfler, para birimi sembolleri ve kutu çizim karakterleri gibi ek karakterleri temsil etmek için 128-255 kodlarını kullanan 8 bitlik karakter kodlamalarını ifade eder. Ancak, tek bir "Genişletilmiş ASCII" standardı yoktur - farklı sistemler (ISO-8859-1, Windows-1252, vb.) aynı kodlar için farklı karakterler tanımlar.

ASCII, daha yeni kodlamalara rağmen bilgisayar için temel olmaya devam etmektedir. UTF-8'in (baskın web kodlaması) temeli, programlama sözdiziminde, yapılandırma dosyalarında ve ağ protokollerinde kullanılır. ASCII'yi anlamak, hata ayıklama, düşük seviyeli sistemlerle çalışma ve metnin bilgisayarlarda nasıl temsil edildiğini anlamak için gereklidir.

Farklı işletim sistemleri satır sonları için farklı ASCII kontrol karakterleri kullanır: Unix/Linux/macOS LF (Satır Besleme, kod 10) kullanır, Windows CR+LF (Satır Başı + Satır Besleme, kodlar 13+10) kullanır ve klasik Mac OS yalnızca CR (Satır Başı, kod 13) kullanır. Bu, sistemler arasında metin dosyaları aktarırken uyumluluk sorunlarına neden olabilir.

NUL karakteri (kod 0) verilerin yokluğunu temsil eder ve C ve birçok programlama dilinde dizi sonlandırıcı olarak kullanılır. Bellekte bir metin dizisinin sonunu sinyal eder. NUL baytları ayrıca dosya biçimlerinde verileri belirli hizalamalara doldurmak için ve ağ protokollerinde çeşitli kontrol amaçları için kullanılır.

Evet, panonuza doğrudan kopyalamak için tablodaki herhangi bir yazdırılabilir karakteri tıklayabilirsiniz. Bu, metninize, kodunuza veya belgelerinize özel karakterler eklemek için faydalıdır. Ayrıca kopyala düğmesini kullanarak tüm tabloyu veya filtrelenmiş sonuçları kopyalayabilirsiniz.

Yazdırılabilir karakterler (kodlar 32-126) görüntülendiğinde görünür, harfler, sayılar, noktalama işaretleri ve semboller dahil. Yazdırılamayan karakterler (kodlar 0-31 ve 127), imleci taşıma, cihazları kontrol etme veya verilerin sonunu sinyal etme gibi eylemler gerçekleştiren kontrol karakterleridir. Görünür glifler olarak görüntülenmezler ancak metnin nasıl işlendiğini etkilerler.