ตัวสร้าง UUID

UUID (ตัวระบุเฉพาะสากล) คือมาตรฐานตัวระบุ 128 บิตที่ใช้ในการระบุข้อมูลอย่างไม่ซ้ำกันในซอฟต์แวร์ ค่า UUID เขียนเป็นเลขฐานสิบหก 32 หลักในรูปแบบ 8-4-4-4-12

UUID v1 อิงตามประทับเวลาและที่อยู่ MAC ทำให้สามารถคาดเดาและติดตามได้ UUID v4 ใช้ตัวเลขสุ่ม ให้ความเป็นส่วนตัวที่ดีกว่าและไม่มีความสัมพันธ์ระหว่างค่าที่สร้างขึ้น

UUID และ GUID หมายถึงแนวคิดเดียวกัน GUID เป็นคำศัพท์ของ Microsoft สำหรับมาตรฐาน UUID ที่กำหนดใน RFC 4122 มีฟังก์ชันเหมือนกัน

รูปแบบนี้แสดงถึง 5 กลุ่มของเลขฐานสิบหกคั่นด้วยยัติภังค์: time_low (8), time_mid (4), time_hi_and_version (4), clock_seq (4), node (12) ตัวเลขเวอร์ชันอยู่ในกลุ่มที่สาม

UUID v4 ใช้ 122 บิตของการสุ่ม ความน่าจะเป็นในการสร้างค่าซ้ำคือประมาณ 1 ใน 2.71 × 10¹⁸ ทำให้การชนกันเป็นไปไม่ได้ในทางปฏิบัติ

ได้ UUID ถูกใช้กันอย่างแพร่หลายเป็นคีย์หลัก อนุญาตให้ระบบแบบกระจายสร้างตัวระบุเฉพาะโดยไม่ต้องประสานงาน อย่างไรก็ตามอาจส่งผลต่อประสิทธิภาพดัชนีเมื่อเทียบกับคีย์จำนวนเต็มแบบลำดับ

ไม่ UUID ไม่อ่อนไหวต่อตัวพิมพ์ การแสดงเลขฐานสิบหกทั้งตัวพิมพ์ใหญ่และเล็กอ้างอิงถึงค่า UUID เดียวกัน อย่างไรก็ตามรูปแบบทั่วไปตาม RFC 4122 คือตัวพิมพ์เล็ก

UUID v4 มาตรฐานไม่เรียงลำดับ หากต้องการ UUID ที่เรียงตามเวลา ให้พิจารณา UUID v7 หรือ ULID

UUID มักใช้ใน URL ของ REST API เพื่อระบุทรัพยากร เช่น /api/users/550e8400-e29b-41d4-a716-446655440000 ช่วยป้องกันการโจมตีแบบแจงนับ

UUID ในรูปแบบไบนารีคือ 128 บิต (16 ไบต์) เป็นสตริงใช้ 36 ตัวอักษร (เลขฐานสิบหก 32 ตัว + ยัติภังค์ 4 ตัว) ในฐานข้อมูลใช้ binary(16) เพื่อการจัดเก็บที่มีประสิทธิภาพ

ค่า UUID v4 คาดเดาไม่ได้เมื่อสร้างด้วยตัวสร้างตัวเลขสุ่มที่ปลอดภัยทางการเข้ารหัส อย่างไรก็ตาม UUID ไม่ได้ออกแบบมาเป็นโทเค็นความปลอดภัย

Nil UUID (00000000-0000-0000-0000-000000000000) คือ UUID พิเศษที่บิตทั้งหมดเป็นศูนย์ บางครั้งใช้เป็นตัวยึดตำแหน่งหรือแสดงถึงการไม่มีค่า UUID ที่ถูกต้อง